Reivich en Shatte l Vijf stappen tegen Rampdenken

RET. Schema van de 5 G 's

In de serie Brain Hacks die je kunt aanpakken met RET.

Wat zagen we al als (geweldige) denkfouten? (Gedachte in RET)

Rampdenken, Zwart/Wit denken, Negatieve dingen filteren, Alles op jezelf betrekken, Veralgemenen, Toekomst voorspellen, Fanatiek perfectionisme, Alles of niets denken, Lage frustratietolerantie, Gedachten lezen, het positieve onderwaarderen, Moeten, Etiketten plakken (labelen), Liefde najagen ..

Minder Angstig Worden, was het onderwerp van de vorige post van uw coach.
Vijf stappen om jouw Kernangst te ontdekken èn over te gaan tot enige durf.
Uw coach stelde dit voor als huiswerk, een experiment. Hoe ging dat? Laat het me gerust weten.

Vandaag de (aanvullende) vijfstappen-methode voor het tegengaan van rampdenken (Reivich en Shatte).
Ik geef je het (eenvoudige) stappenplan en dan mag jij er verder mee aan de slag. Als je er voor open staat dan heb je er meteen iets aan.
Zoals met alle goede Brain Hacks is het nogal eenvoudig uit te leggen, maar vraagt de uitvoering oefening en volharding. Wanneer jij je niet laat ontmoedigen (vallen en weer opstaan) dan heb je hier een goede tool in handen.

Het is geen hocus-pocus. Ik heb dit uit twee boeken over verschillende onderwerpen (eentje over Tegenslag/ eentje over Angst) die ik nu achtereen lees. Toeval (bestaat niet?).

1. Benoem jouw tegenslag en de allerslechtste dingen die volgens jou ten gevolge daarvan kunnen gebeuren.
2. Bereken de kans dat deze gebeurtenissen ook echt zullen plaatsvinden. Je zult zien dat die gebeurtenissen vaak naar alle waarschijnlijkheid niet zullen plaatsvinden.
3. Denk vervolgens de gunstigste scenario 's. Die moeten zo onrealistisch zijn dat je er om moet lachen. Je moet je doemdenken doorbreken. Zie je je al gevierd worden door fans omdat je alleen al het podium op durfde, je kreeg zelfs de kans niet om te spreken zo enthousiast waren ze!
4. Nu je de extreme gevallen in kaart hebt gebracht - je hebt de ergste en de beste resultaten geïdentificeerd - concentreer je je op de meest waarschijnlijke uitkomsten van je tegenslag (de wereld draait morgen nog rond).
5. Met jouw nieuw ontdekte perspectief bedenk je een oplossing om het probleem te verhelpen.

Jouw interne dialoog kan gaan zoals een voorbeeld uit het boek De Logica van Geluk (Solve for happy)/ Mo Gawdat.  Gebruik deze dialoog (met jezelf) voorbeeld:

Wat is het ergste wat er kan gebeuren als ik bijvoorbeeld 'in het openbaar spreek'?
(Ben je nogal visueel ingesteld, zie het dan ook helemaal voor je!, levensecht, in full colour)
(Kun je het al horen?, in HiFi!)

Het kan heel saai worden waardoor iedereen in slaap valt.
Dat is niet zo erg. Wat nog meer?
Ik stotter, ik vind de juiste woorden niet, het inspireert niemand, de boodschap die ik zo graag wil overbrengen wordt niet begrepen.
Ze zouden kunnen gaan lachen.
Is dat het ergste?
Nee, ze kunnen me ook van het podium jouwen.
Ik krijg de prijs van de slechtste spreker daar. Men heeft het er nog jaren over. 
Oké, dat is niet best. Kan het nog erger?
Natuurlijk. Mijn baas zou erbij kunnen zijn en dan verlies ik mijn baan. Ik krijg waarschijnlijk eerst nog een teleurgestelde speech en dat trek ik me nog jarenlang aan.
Aha, dat is echt erg. Maar ga eens wat verder.
Nou, iemand zou me kunnen doodschieten.
Wel realistisch blijven. Wat is je ergste nachtmerrie?
Dat zei ik al, ze joelen me van het podium, en mijn baas ontslaat me, ik wordt diep gekwetst.
Oké, we zijn er.

Houten roltrap - Sint Annatunnel - Antwerpen

Met het benoemen van alle scenario's help je het absolute dieptepunt te zien.
Vanaf hier gaan we klimmen. Stel dan vragen als:
- En wat dan nog?
- Hoe waarschijnlijk is het?
- Kan ik iets doen om dit scenario te voorkomen?
- Kan ik herstellen?
- Wat gebeurt er als ik niets doe?
- Wat is het allerbeste scenario?

Met deze ontdekkende en dan relativerende en uitdagende vragen zet ik er mijn cliënten toe aan om hun angsten onder ogen te zien en te gaan gebruiken. Geen wegstoppen, ontkennen, uit de weg gaan, omzeilen meer. We hebben het er over (zelfs dat kan héél spannend zijn, er over praten).

Als je angsten omzeilt, blijven ze je achtervolgen totdat je er mee klaar bent.
Het leven zal je angst blijven testen als een wijze leraar die erop toe ziet of je klaar bent voor de volgende les.
Als je er over heen bent, dan houdt de test op en ben je klaar.
Test na test verdwijnen je angsten.

Mij hoor je terug in de volgende blog. Groeten van coach Clark Kent,

Minder Angstig l Er is niks positiefs aan angst !

Deze week zit mijn sabbatical er op. Die drie maanden vlogen om èn vooral van de laatste heb ik kunnen genieten. Wat is het lastig om los te laten. Ik heb gewone dingen gedaan, geen boek geschreven (zelfs nauwelijks geblogd) geen bergen beklommen of reizen gemaakt, het gezinsleven ging gewoon door voor ons allemaal. Ik ruimde vooral op, muziek, boeken, strips, administratie, de tuin, mijn werkgerief, enzovoorts.

Ik heb absoluut geen angst om terug te beginnen op mijn nieuwe werkplek, al droom ik wèl van controleverlies. Je weet wel; telefoneren maar het nummer niet weten, in een auto rijden zonder remmen, op een slechte oude werkplek de dag steeds herbeleven, crap, onzin met een angstige ondertoon. Ik heb dit al vanaf mijn jeugd, nachtmerries, ook al heb ik een goed leven.

Hoe ga ik daar mee om? Zonder pillen, ooit wel medicijnen geprobeerd maar nare nevenwerkingen.
Sedistress met Valeriaan doet wel iets, mogelijk placebo-effect.
Nachtmerries zijn rot, gewoon een feit. Wat zou het leuk zijn om in al mijn dromen zorgeloos en gelukkig te zijn, maar zo werkt het blijkbaar niet met mijn brein.

En nu kom ik tot de - wat stoute - titel van deze blog:

Want Angst is toch een nuttige emotie, nietwaar?
Nou, èlk flutboek vertelt over angst als een positieve en nuttige emotie. Nogal wiedes, zonder gezonde schrik (subtiele angst) zou je niet lang leven, Je loopt zo onder een auto omdat je denkt dat je de snelheid en afstand altijd goed inschat of dat hij wel zal stoppen. Je stort je onnadenkend en/of overmoedig in het ongeluk. Ik ga er niet te diep op in, je leest dat overal!

Gezonde schrik oké, maar angst, er is niks positiefs aan angst. Het is verlammend.
Je komt er niet ver mee.

Wat doe je er aan?
Mijn zoon vraagt bij de afwas of je geboren wordt met (gekke) fobieën, hij kent iemand met angst voor (vul hier iets absoluut dwaas in, het ontgaat me even). "Nee" zeg ik "je wordt niet geboren met een fobie, die ontstaan (on)bewust door iets mee te maken. En ik zie op het internet ook veel rare fobieën van aandachtszoekers." 
Hij vraagt wat doe je er aan? Goede vraag.

Mo Gawdat

Eigenlijk doe je bij angst het volgende (en dit vraagt oefening en geduld):
1. Geef toe dat je bang bent. Durf er naar te kijken, geef het aandacht. Je kunt zelfs angst hebben om je angsten onder ogen te zien, het eng vinden om er achter te komen. Geef gewoon toe dat er iets van aan is.
2. Begrijp wat angst is, een aangeleerde respons. Een hevigere angst voor spinnen dan voor een kernbom bijvoorbeeld (nogal onlogisch als je het nagaat).
3. Benoem je angst. Sommige dingen zijn moeilijk aan te wijzen. Er bestaan verborgen angsten. Je kunt meer rijkdom en bezit vergaren en toch bang zijn niet rond te komen. Als je angst je beperkt is het de moeite om er achter te komen wat het is, hoe verborgen ook. De lijst is eindeloos, gooi het er uit.
4. Begrijp de angstspelletjes van je brein. Door een logische constructie kan je brein de echte bron van je angst dus verbergen. Het kan je over-beschermen, of in angst houden omdat het je iets oplevert (een beloning, aandacht, niets hoeven doen, status quo behouden, oa )
5. Waag het. Verander jouw gedachten en durf. Niet zo simpel als het recept klinkt. De meeste snelle goede raad beperkt zich tot deze vijfde stap, dat lijkt me wat kort door de bocht zonder de eerste 4 stappen. Lees de volgende blog met als titel:
Vijf stappen tegen rampdenken (Reivich en Shatte)

Je brein beschermt je, wees daar maar dankbaar voor maar wees er geen slaaf van.
Ik zeg regelmatig 'dank je dat je me wilt helpen (ook in mijn slaap dus), ik zal oppassen, maar ik ga dit toch proberen en je gaat zien dat het goed komt'
Je bent bang voor één welbepaald iets - de kernangst -  maar iedere pijnlijke ervaring zorgt voor een toekomstig scenario waarvoor het lagen van bescherming bedenkt.
Maar er is geen scenario in de wereld waarin je totaal veilig bent !, er is geen sluitend safe-model.

Dus je hebt wat onderzoek te doen.

Vul Jouw eigen model in

Dat voldoet voor deze week als huiswerk.

Feit is dat we allemaal met angst en tegenslag te maken krijgen. Ik moet het echt ook eens hebben over aangeleerde hulpeloosheid en aangeleerd optimisme (Martin Seligman).
Maar probeer dit eerst eens uit en dan bloggen we elkaar binnenkort weer over het resultaat.

Uw coach beantwoordt ook vragen en je kan me vinden op Instagram onder coachkoenkoen.
Groeten van coach Clark Kent,

PAAZ Paazpuzzel | een lege dag op de PAAZ

Op zoek naar dingen om te doen met patiënten op de PAAZ, deed ik in de roman PAAZ van Myrthe Van Der Meer een vondst. 

Nee, eigenlijk las ik eerst het boek, en later schoot het me te binnen dat er een fantastisch idee in verborgen zat die we konden aanwenden. In maart hebben we het in actie omgezet.

Televisie snap ik al lang niet meer. Gesprekken met meer dan twee personen kan ik niet langer volgen en het lukt me niet om nog de benodigde concentratie om te lezen op te brengen.

.. Nu heb ik een puzzel en ik klamp me er uit alle macht aan vast.

Vraagstuk:
Bij ons hebben we een vaak een lege dag op de PAAZ. Het dagschema zit wel goed in elkaar, maar teamleden hebben verlof en dan zijn er leemtes. In een interview spreekt ook Myrthe Van Der Meer dat uit . 

Verpleegkundigen vangen die gaten (zo goed en zo kwaad mogelijk) op, maar ook zij zitten niet met tijd op overschot voor wandelingen, bezigheden, gesprekken, .. Hoe dan ook voor de patiënten is er dan niets te doen. Wat doen?

(P2BM:) Kan je ons vertellen hoe een gemiddelde dag op de PAAZ er voor jou uitzag?
(Myrthe:) Op de PAAZ is alles vastgelegd in Het Programma. Aangezien ik zo dwangmatig was als wat, alles om me maar weer een schijn van controle te geven, klampte ik me dan ook helemaal vast aan het programma: ontbijt, dagopening, psychomotore therapie (‘gym'), lunch, wandelen, creatieve- of activiteitentherapie, groepspsycho en natuurlijk eindeloos puzzelen met groepsgenoten omdat er altijd van alles uitviel en je dan ineens geconfronteerd werd met een lege dag op de PAAZ.

(Myrthe:) Aan de ene kant gaf het programma me dus vastigheid, aan de andere kant was het een bron van stress omdat er nooit iets van klopte. Elk programmaonderdeel was volgens de bijbehorende therapeut verplicht en absoluut noodzakelijk voor het herstel - maar als zij zelf op vakantie gingen, ziek werden of een dagje vrij namen viel het gewoon uit zonder vervanging. En dan zeggen ze dat ik gek ben?

Het idee uit dit boek dat me zo geholpen heeft, zit verborgen in de passages die gaan over puzzelen. Onderaan dit bericht voeg ik een goede passage toe.

We zochten een bezigheid die de verpleegkundige geen extra werk zou geven, maar toch betekenisvol is. 

Het werd de 'paazpuzzel'.

Onze allereerste paazpuzzel !

Wij - patiënten en personeel - leggen samen één puzzel waar we aan werken wanneer we willen of kunnen. 

De puzzel ligt uitnodigend op een tafel, gans de PAAZ probeert hem te leggen.

Enkele 'interessante' puzzels aankopen\krijgen - en een plek ter beschikking stellen in de leefruimte.

Het idee wordt aan elke nieuwe patiënt uitgelegd, wat volgt zien we wel.

En wat we zien is dat het werkt, heel organisch\vanzelf, zonder dat het tijd opslorpt.

Er is iets te doen, er is een gemeenschappelijk doel.

Mensen komen ongedwongen met elkaar in contact.

Het biedt een kans om in de zitzaal te zijn en te observeren zonder dat erg opvallend te doen. 

De hulp aan de puzzel wordt gewaardeerd.

Mensen die in zichzelf gekeerd zijn, gaan toch aan de slag. 

Mensen met autisme vinden daar hun ding.

Het werkt opvallend goed en wonder bij wonder zijn er nooit stukjes kwijt. 

Het is natuurlijk geen totaaloplossing voor de lege dagen. Het helpt. 

Voila, uw coach kan er niets aan toe voegen buiten wat leuke foto 's en een goede passage uit de roman PAAZ.

Hoe je een eenvoudig en schitterend idee kunt vinden in een getuigenis van een ex-patiënt (en niet in een moeilijk boek over therapieën). My mind is blown.

Groeten van coach Clark Kent,

(Passage uit de roman PAAZ)

‘Je mag best een puzzel doen als je daar zin in hebt. We kunnen wel even kijken?’

Onwillig loop ik achter haar aan. Misschien wil ik inderdaad wel puzzelen. Maar ik wil niet dat iemand anders dat weet. Kennis is macht.

‘is dit iets?’ Jacqueline trekt een puzzel van duizend stukjes uit de kast en houdt hem omhoog.

..

‘Nee, dank je,’ mompel ik. ‘Niet echt mijn ding, al dat blauw.’

Er komen nog een raceauto, een molen en een Tiroler boerderij voorbij en voor ik het weet, sta ik zelf ook voor de kast en ga met mijn vinger langs seniele landschapjes en sneue klassieke schilderijen tot ik ineens halverwege de onderste plank blijf steken.

..

‘Is dat hem?’ vraag Jacqueline.

Ik knik.

..

De recreatieruimte is groot en kil. Ik kijk naar mijn stoel in de huiskamer.

‘Mag het daar?’

‘natuurlijk’, antwoordt ze en voor ik het weet zit ik weer op mijn plek, maar nu met een puzzeldoos in mijn handen. De verkreukelde man drentelt achter me langs en gaat dan weer twee stoelen verderop zitten.

‘Nu volgens mij heb je een fan,’ zegt Jacqueline met een knipoog. ‘je zult geen last van hem hebben, hoor. Johan is niet zo spraakzaam, toch Johan?’

Johan grinnikt en kijkt dan betrapt weg.

‘Ik ook niet, ‘ mompel ik en ik roer door de puzzelstukjes.

Dan valt mijn hand op de doos. Ik kan niet meer. Ik ben gesloopt.

‘Zal ik je even op gang helpen?’

En zo gaat mijn eerste middag stukje bij beetje voorbij.

Johan staat elke twee minuten op van tafel en loopt een rondje door de paaz en gaat dan weer naast me zitten. Af en toe helpt iemand van de verpleging randstukjes zoeken.

En ik puzzel.

Televisie snap ik al lang niet meer. Gesprekken met meer dan twee personen kan ik niet langer volgen en het lukt me niet om nog de benodigde concentratie om te lezen op te brengen.

.. Nu heb ik een puzzel en ik klamp me er uit alle macht aan vast.

Pas als de etenskar de recreatieruimte binnen wordt geduwd, kijk ik weer op. Ik rek me voorzichtig uit.

A Story to Live By - Ann Wells

Na een tweetal maanden zwoegen is vandaag onze tuin af, ik ben opgelucht. Voor en na mijn werk in de tuin, in weer en wind, met elk denkbaar materiaal, niets was licht werk. Mijn jongste zoon en ik gaan de vouwtandem oppoetsen en dan wil hij een zomers ritje gaan maken. Vandaag wordt het zonnig en warm en kunnen we genieten. 

Twee dingen kwamen deze week toevallig samen; ik vond bij het zoeken naar een inspirerend verhaal 'A Story to Live By' , en hoorde dat mijn jongere nicht haar strijd tegen kanker zal verliezen. Ik denk aan wat zij nu zal doen nu ze weet dat het einde nadert, waarschijnlijk kleine betekenisvolle zaken. 

Jij en ik hebben momenten gehad waarop we dachten "het leven is te kort voor dit gedoe, waar is de kwaliteit waarvoor ik wil gaan?", "genoeg gezwoegd, nu ga ik genieten". Coach Clark Kent gaat vandaag genieten, het is een mooie morgen, dus moet je even zelf vertalen maar het is die moeite waard. 

Dit korte verhaal zal je boeien en bijblijven. Je zult vandaag je mooiste slipje dragen en je favoriete parfum.

March 7, 2007
A Story To Live By
by Ann Wells, Los Angeles Times
My brother-in-law opened the bottom drawer of my sister's bureau and lifted out a tissue-wrapped package. "This," he said, "is not a slip.This is lingerie." He discarded the tissue and handed me the slip. It was exquisite; silk, handmade and trimmed with a cobweb of lace. The price tag with an astronomical figure on it was still attached. "Jan bought this the first time we went to New York, at least 8 or 9 years ago. She never wore it. She was saving it for a special occasion. Well,I guess this is the occasion." He took the slip from me and put it on the bed with the other clothes we were taking to the mortician. 

His hands lingered on the soft material for a moment, then he slammed the drawer shut and turned to me. "Don't ever save anything for a special occasion. Every day you're alive is a special occasion." 
I remembered those words through the funeral and the days that followed when I helped him and my niece attend to all the sad chores that follow an unexpected death. I thought about them on the planere turning to California from the Midwestern town where my sister's family lives. I thought about all the things that she hadn't seen or heard or done. I thought about the things that she had done without realizing that they were special. I'm still thinking about his words,and they've changed my life.

I'm reading more and dusting less. I'm sitting on the deck and admiring the view without fussing about the weeds in the garden.I'm spending more time with my family and friends and less time in committee meetings. Whenever possible, life should be a pattern of experience to savor, not endure. I'm trying to recognize these moments now and cherish them. I'm not "saving" anything; we use our good china and crystal for every special event-such as losing a pound, getting the sink unstopped, the first camellia blossom.I wear my good blazer to the market if I feel like it. My theory is ifI look prosperous, I can shell out $28.49 for one small bag of groceries without wincing.I'm not saving my good perfume for special parties; clerks in hardware stores and tellers in banks have noses that function as well as my party-going friends'."Someday" and "one of these days" are losing their grip on my vocabulary. If it's worth seeing or hearing or doing, I want to see and hear and do it now. I'm not sure what my sister would have done had she known that she wouldn't be here for the tomorrow we all take for granted.It's those little things left undone that would make me angry if I knew that my hours were limited. Angry because I put off seeing good friends whom I was going to get in touch with-someday. Angry because I hadn't written certain letters that I intended to write-one of these days. Angry and sorry that I didn't tell my husband and daughter often enough how much I truly love them. I'm trying very hard not to put off, hold back, or save anything that would add laughter and luster to our lives. And every morning when I open my eyes, I tell myself that it is special. Every day, every minute, every breath truly is...a gift from God. 
by Ann Wells in the Los Angeles Times

November 22, 1985

Last Tuesday, The Times profiled Ann Wells of Laguna Niguel, whose 13-year-old newspaper essay about loss and cherishing each day has been reborn on the Internet. Wells, 76, penned the column a couple of years after her sister unexpectedly died, and several years before she would lose her husband.

Her work somehow made its way to the Internet, where it moves by e-mail and chain letters, compliments of the forward button, and has been renamed "A Story to Live By." Wells, a retired secretary and occasional freelancer, was stunned that the essay, first published in The Times in April 1985, has been zipping through cyberspace. She doesn't even have e-mail. "I'm as surprised as anyone," Wells said.

Because many of our readers requested it, we are reprinting Wells' original column today in full.

Ik lees meer en ik poets minder. Ik kan rustig in een stoel gaan zitten genieten. Zonder me druk te maken over klussen rondom huis. Ik breng nu meer tijd met familie en vrienden door dan dat ik vergader. Ik probeer te genieten en mijn momenten te koesteren.

Ik bewaar niet meer alles. Het goede servies mag nu gebruikt worden. Mijn duurste kleding doe ik aan als ik er zin in heb. Het lekkerste geurtje gebruik ik op ieder moment.

‘Ooit’ en ‘misschien op een dag’ verliezen hun grip op mijn woordenschat. Als het de moeite waard is om te zien, te horen, te voelen, te ervaren, dan doe ik het nu. Het zijn de kleine gave dingen, die ik niet langer uitstel. Mijn tijd is beperkt. Ik kies voor de mooiste, belangrijkste en fijnste ervaringen.

Ik probeer heel hard om datgene wat glans geeft aan mijn dag zeker niet uit te stellen. Ik wil ieder moment dat er te lachen valt, ook keihard lachen. Ik wil iedere ochtend als ik wakker word de dag zien als een hele bijzondere dag. Elke dag, elk uur, elke minuut, elke ademhaling is een geschenk.

Het leven is misschien niet altijd het feestje waarop we gehoopt hadden. Maar nu we er toch zijn kunnen we beter dansen.

zonnige groeten van Coach Clark Kent, ook al poets ik niet echt minder en stort ik me steeds in projecten toch lees ik meer, mediteer ik, en ben ik heel betrokken bij het doen en laten van mijn vrouw en kinderen. 

Doe Maar, een lijflied voor een psychiatrische afdeling PAAZ

Elk koppel (" oh, ze spelen ons lied " ), gezin, team, organisatie, volk, etc. zou naast een visie en missie ook een lijflied of een ganse soundtrack mogen hebben volgens deze coach. 

En dat is ook zo, elke set heeft zijn eigen ritme - door de jaren heen. Bij sommigen is het klassiek of pop, bij anderen hardrock en metal. Wat fun en humor mag best in het orkest. 
Alles is goed voor wat binding en samenhang in de groep omdat binding en samenhang belangrijk is voor een groep.

Misschien vinden jullie wel een hele plaat vol songs en teksten die bij jullie passen (identiteit, zelfgewaarwording).
Mogelijk komen sommige lyrics wel kort bij een motto, leuze of levensleuze (of in dit geval het omgekeerde). 

In 1984 ging de legendarische band Doe Maar! uit elkaar, in 2012 kwamen ze nog eens samen onder grote belangstelling (en duidelijk scherp gebleven). In '84 hielden ze het voor gezien omdat het allemaal ' te ' overweldigend was geworden, en dat bleek een gezonde keuze.

Doe Maar - Ok

Ik stopte dus met roken en voelde me verbroken
Dat hield ik 7 weken, toen had ik het bekeken
Ik dacht eentje maar en nam er toen toch twee, hee, hee, hee
Het ging meteen weer better, ik rook weer als een ketter

Ik stopte dus met zuipen en kreeg acuut de stuipen
En zag ik iemand drinken begon de moed te zinken
Ik dacht eentje maar en nam er toen toch twee, hee, hee, hee
Nu zuip ik weer jenever en heb een rotte lever

Ok, geef mij er dan maar twee
Want met die ene kom ik er niet mee
Al doet mijn lever zeer en zijn mijn longen zwart van teer
'tis OK, geef mij er dan maar twee

Ik stopte dus met vreten, nou dat heb ik geweten
Ik snakte naar kroketten en vette koteletten
Ik dacht eentje maar en nam er toen toch twee, hee, hee ,hee
Nou kan ik lekker proppen en moet mijn buik verstoppen

OK...(etc.)

Uw coach Clark Kent verkocht vorig jaar zijn Fender Bass, niet zijn inspiratie.

 

Turkse president Erdogan praat man om die van brug wil springen . Straks zit uw coach zonder werk

Kerstdag 2015, een opmerkelijk nieuwsbericht. Echt of in scene gezet? Ik was er niet bij.
Het was wel de veiligheidsagent die met de man sprak, koppen zeggen niet alles.

http://www.knack.be/nieuws/wereld/turkse-president-erdogan-praat-man-om-die-van-brug-wil-springen/article-normal-639127.html?utm_campaign=Echobox&utm_medium=social&utm_source=Facebook

Kerstdag 2015; Veiligheidsagent van Erdogan spreekt met de man

President Erdogan schudt de man de hand. Nog een artikel

baas ben je 24/7/365 | daarom ben ik geen baas , maar slechts coach

Vandaag had ik in de file plots een helder moment. Het overkomt uw coach zo nu en dan. 

Toen gisteren de resultaten van de tevredenheidsbevraging getoond werden voor onze groep, werd me iets bevestigd rond het gegeven leidinggevende te zijn. 

In de file. Ik stelde me in de auto voor dat ik een leidinggevende iets wilde aantonen over een moderne baas zijn. Ik zei tegen haar M/V ; 

Jij bent diegene in leiding, dat is je taak.
Je hebt een team onder je
Je bent verantwoordelijk, over alles wat er gebeurd heb jij een zeg gehad. 
Voor het fatsoenlijk functioneren van het team ben jij nodig. 

Hoe is dat voor jou ?
Het is zoals verwacht wordt. In de organisatie is het geweten dat jij de zaken in handen hebt, dat jij nodig bent.

Jij bent nodig en je zult dat doen 24/7/365, constant, proficiat.

Jij hebt het druk, hebt wel eens vaak stress. Waarom doe je het ?
Mensen doen alleen zaken waar ze voordeel aan hebben op een of andere manier.
Awel, het geeft jou controle en een goede, veilige bestaansreden. 

Maar wat gebeurt er als je vakantie neemt ?
Wat als jij eens ziek bent ?, of afwezig ? (je moet al eens op vergadering, op verplaatsing, .. ). Oh, je hebt een laptop en een gsm..
Wat gebeurt er dan in jouw team ?, of met jou ?

Jouw controle, comfort en jouw veiligheid heeft toch een prijs.

Foto van 'de belangenvereniging voor Kleine Mensen'

Het gaat ten koste van
de groei en de tevredenheid
, die van de medewerkers , en die van de organisatie, én die van jou !

De remedie is

dat je maakt dat je een team onder jou opbouwt dat kan functioneren wanneer jij er niet bent. 
Medewerkers weten wat van hen verwacht wordt en weten waarom ze doen wat ze doen. 
Jouw medewerkers delen de verantwoordelijkheid. Zij blijven er voor gaan. 
Zij ontwikkelen zich , en vullen elkaar aan. 

Het maakt jou vrij om op zoek te gaan naar groeimogelijkheden voor het team, of naar uitdagingen. Jullie gaan mee met de tijd en spelen in op vragen.

Jij bent op het eerste zicht minder veilig, want je maakt dat men jou kan missen , jou teamleden zullen zeggen dat ze het zelf gedaan hebben en jij bevestigt dat ook. Misschien denkt de organisatie wel dat jij het gemakkelijk hebt met zo een goed team.

Toch houden zo !
Want ondertussen verwezenlijk jij groei in de medewerkers, in de organisatie .. en in jezelf. En als jij helemaal bij bent, als jij steeds verder ontwikkeld, dan kan niemand gemakkelijk het tapijt onder jou uit trekken. Dat is echte veiligheid voor alle betrokkenen.

Onze organisatie meldde gisteren dat ze die zelfsturing aan de basis wilt uitbreiden. Een medewerker die het gevoel heeft dat hij zelf controle heeft over zijn taak, daar zijn eigen ding in kan vinden en doen, die medewerker is ook meer tevreden. 

Onze organisatie gaf veertien punten waarin ze wilde groeien in de diepte. 
Als coach denk ik dat in de diepte groeien kan als medewerkers vrij zijn om te groeien in hun passie binnen hun job. 

En als ik daardoor een luie baas ben maar een ijverige coach , het zij zo. 

Een uur later was ik toch thuis hoor.

Groeten van uw coach Clark Kent, like a boss.

Ik Voel Me Goed Op Mijn Werk | de affiche héérlijk gevandaliseerd

Twee dagen thuis gewerkt, twee dagen vrij, wat zouden mijn medewerkers daar van gevonden hebben? 

, overduidelijk is het moraal nog hoog. Ze hadden een affiche gekregen over goed voelen op het werk, een initiatief van de federale overheid, en daar zelf iets leuks mee gedaan. Iedereen had zelf zijn naam bij een ballonnetje gezet en de leidinggevenden een plezant manneke gegeven. 

Ik kreeg de uitleg, en de vraag; 'dat mocht toch hé, we hebben nog getwijfeld en het dan toch gedaan', '.. we zagen dat je er een foto van maakte eh'.

in de loop van de dag verschenen er nog namen.

'Hier mag veel, en zéker dit, voor zoiets ben ik altijd te vinden goed gedaan mannen!'

'We hebben zaterdag en zondag expres liedjes gezongen als ik voel me goed ik voel me goed, I feel good, om elkaar op te peppen want het was druk met die feestdagen'.

en op die manier voelt uw coach Clark Kent, ik, me goed op mijn werk. De teamspirit slaat aan.

Ook fijn om te zien dat de nieuwe collega met Halloween snoep langs bracht voor iedereen (spijtig genoeg was de doos leeg! hahah)
Op 31 oktober was de ghost op het werk duidelijk de teamgeest.

Ik voel me goed op mijn werk 

Tof Tof Tof

Johannes 10:11 | Huurling of Herder ? | Wees Bereid

Scoutingvlag Oud-Scouts Leopoldsburg | 'onze vlag !'

Morgen 1 november, krijg ik weer pré, pree, loon, salaris. Het woord laat me lachen want Liz - een eeuwlinge met dementie - zegt me elke dag 'manneke, ik heb altijd hard gewerkt, ik ben een sukkelaar, maar van mij krijgt gij uw pree zijt gerust'. Ze wrijft dan duim en wijsvinger tegen elkaar en lacht.

Uw coach krijgt idd centen voor zijn inzet. Maakt mij dat een huurling?

Morgen 1 november is het Allerheiligen.
Vandaag hebben we de uitvaart van een jonge vrouw van 69 gevierd. Nee, ik vergis me niet met de woorden vieren en jong.
Tante Y , die voor de hele scoutgemeenschap een tante was, is onvolprezen als leidster, kookouder, fondsenwerver, pakjesbedelaar, steun en toeverlaat. Ze verkocht op de allereerste Pukkelpop al kipkap aan punkers, in de mis zijn mooie anekdotes over haar verteld. 

Ik ga me niet wagen aan het beschrijven van de mooie viering, noch de gevoelige woorden van haar man.
Wat gaat uw coach dan wel doen?

Tante Y , die niet mijn tante is maar wel die van Lois, heeft in haar ziekte voorbereidingen getroffen en afscheid genomen. Vandaag heeft ze deze coach geraakt met haar keuze van bijbeltekst Johannes 10:11 - 10:18 over de goede herder.

Als oud-KSA-en-Scoutleider raakte heel het gebeuren me; zeker het zingen van het beloftelied, voor tante Y was elke belofte om je aan te houden - maar als coach en teamleider had ze me ook iets te vertellen of vragen-en-beantwoorden vandaag ;

Is Clark Kent een huurling of een herder ?

Ik heb deze bijbeltekst al zo vaak gehoord, maar vandaag, door de keuze van tante Y, gaf zij me antwoord.
Clark Kent is een herder, want diegenen die hem aantrokken als een huurling kwamen steeds bedrogen uit als ze vonden dat enkele schapen of principes op te offeren waren voor profijt of winnen van tijd of imago. 

Als ik mag hoeden of herderen ben ik in mijn element.
Naast mijn betaalde job coach ik ook for free, en steek graag een hand toe. De jeugdbeweging heeft ook mij gevormd, tante Y.

Ik geef het allemaal zelf, het is mijn keuze, al krijg ik wel loon. Clark Kent is bereid, als een scout.

Johannes 10 (de goede Herder)  [11] Ik ben de goede herder. Een goede herder geeft zijn leven voor de schapen. [12] Een huurling, iemand die geen herder is, en die niet de eigenaar van de schapen is, laat de schapen in de steek en slaat op de vlucht zodra hij een wolf ziet aankomen. De wolf valt de kudde aan en jaagt de schapen uiteen; [13] de man is een huurling en de schapen kunnen hem niets schelen.[14] Ik ben de goede herder. Ik ken mijn schapen en mijn schapen kennen mij, [15] zoals de Vader mij kent en ik de Vader ken. Ik geef mijn leven voor de schapen.[16] Maar ik heb ook nog andere schapen, die niet uit deze schaapskooi komen. Ook die moet ik hoeden, ook zij zullen naar mijn stem luisteren: dan zal er één kudde zijn, met één herder. [17] De Vader heeft mij lief omdat ik mijn leven geef, om het ook weer terug te nemen. [18]Niemand neemt mijn leven, ik geef het zelf. Ik ben vrij om het te geven en om het weer terug te nemen – dat is de opdracht die ik van mijn Vader heb gekregen.’

Ik sprak op het kerkhof enkele oud-scouts, veel ouder dan mij, en ze waren trots op hun beweging, op hun leden, op hun vlag. Al was mijn groep vele kilometers verderop, ze konden mij enkele namen noemen die me onmiddellijk terug brachten naar de tijd waar ik met vallen en opstaan leerde om coach en leider te zijn. 

Ik zal tante Y niet gauw vergeten, nooit eigenlijk.

Op de terugweg naar huis kwam ik een rode geit, een rode eend, een rode Citroën 2PK tegen met een groot wit lint rond. Tante Y reed altijd in een rode geit, en terwijl zij begraven werd, werd er ergens een koppel getrouwd in een rode eend ..de cirkel gaat rond.

Coach Clark Kent had een witte geit, wie weet wat die uitvreet na mijn tijd.
Gedenk morgen al uw dierbare overledenen met liefde en zonder spijt.

Assertiviteitstraining | Wat is assertief ? | uno chokotoff !

Vijf grootste snoepers !

Wij zijn met vijf van ons team afgezakt naar Laken om naast het koninklijk paleis een actieve dag mee te maken over assertiviteit.
Ten minste vier van ons zijn de meest assertieve leden van ons team, zou men je zeker zeggen.

Uw coach houdt van de manier waarop professor X een hele dag assertiviteitstraining 'gaf' vandaag. 
Wij gaven hem af en toe een chokotoff. 

We bezorgden hem ook een onverwachte goochelact die hij nog niet gezien had; de mysterieus verdwijnende kandidaten midden in een experiment.
Verder waren we vooral geboeide deelnemers.

Waarom gaan juist die meest kordaten in des-Herens-naam naar deze training ? ! Onnodig voor hen toch ?

nee !, van assertiviteitstraining zijn zelfbewusten, actiegerichten, welbespraakten beslist niet uitgesloten !

Wel, waarom zouden enkel sub-assertieve, onderdanige mensen hierheen moeten komen ? Het was welzeker fifty-fifty en dat maakte het interessant. 
Dominantie, manipulatie, opgave van de relatie, geen relatie, gesprekken op gelijk volwassen (o.k.-) niveau, komen ook aan bod. 

Uw coach had veel aan tips als tijd winnen, en proactief leven VS reactief zijn, en geloven in een goede afloop.

Ik ben een snelle communicator maar Tijd winnen is een nuttige vaardigheid,

tijd winnen (mond houden, of uitstellen) om daarna correct te communiceren met veel aandacht voor de relatie, ook als je iets van iemand gedaan wilt krijgen of nee gaat zeggen.

Ik heb even gedacht wat ik u zou zeggen, en..
awel, 
groetjes van uw toffe coach Clark Kent,

Time is Miley | Time is Money | We geven tijd dikwijls zomaar weg

Time is money, zei Benjamin Franklin ooit. Toch gaan we anders om met tijd dan met geld. Onze tijd geven we dikwijls zomaar weg, gratis en voor niks.

Neem mijn afgelopen paar weken, ze waren vol & druk, fast & loud, maar zonder de burn out yihaa. 

Vond ik met momenten dat het evenwicht zoek was?, dan deed ik iets voor mezelf, gaan zwemmen, een powernap, een meditatie, een wandeling, 
Ik zei vriendelijk nee tegen echte mensen, of vroeg tijd. 

Niet zo lastig, en toch

Op zo 'n momenten valt het me op dat jonge mensen geen besef hebben dat ze hun tijd verspillen, aan de TV, met games, met pauzes, met zaken en mensen die hun tijd niet echt waard zijn. Ik hoor op straat en in de winkel gsm-gesprekken waaraan ik geen minuut nog zou verprutsen, maar mensen gaan er helemaal in op.  

Ik heb met een collega werk gemaakt van het koppelen van gsm, laptop, outlook, outlook-agenda. Ik ben hem dankbaar, zo steek ik niets meer in mijn hoofd.

Je mag natuurlijk wel zaken voor anderen doen, maar hou altijd rekening om dat te doen onder enkele voorwaarden: geniet van het leven en kies zelf voor wie je wat en wanneer wilt doen. 

Tijdmanagement is een kwestie van attitude, en dat alles kwam bij me op toen ik iemand in zo 'n zinloos gesprek aan een mobieltje hoorde zeggen 'time is money'. 

'time is money' ja.

Clark Kent dacht meteen 'geef uwen tijd dan niet aan die sukkelaar die u telefoneert met zo een zever en zeg dat ge met uw lief aan het wandelen zijt die nu uw aandacht en tijd verdient (want zo was het)'.

We geven onze tijd vaak zomaar weg, gratis en voor niks fatsoenlijks.

Groetjes van uw coach, oeps mijn gsm..