Oudste Werknemer ter Wereld , 99 jaar

23/07/13 - 14u19  Bron: Tampa Bay Times

Routine , zelfwaarde, iets betekenen ..zijn heel belangrijk in ieders leven
Hier een opmerkelijk verhaal van een 99 jarige werknemer die niet wil stoppen met werken, en een baas die hem niet wilt ontslaan.

© Tampa Bay Times.

Nadat Newton Murray veertig jaar lang voor Texaco in Trinidad gewerkt had, emigreerde hij in 1970 naar Florida. Hoewel de man daar makkelijk van zijn pensioen kon leven, ondertekende hij een nieuw arbeidscontract als bewaker van een parking. Die job oefent hij nog steeds uit op zijn 99ste en daarmee is Newton wellicht de oudste werknemer ter wereld. Voor het salaris moet hij het alvast niet doen. Hij is drie uur per dag onderweg voor een minimumloon. Maar de man, een weduwnaar, houdt van de routine en het gevoel ergens bij te horen. "Ik kan echt niet gewoon thuis in de zetel blijven zitten", aldus het kranige oudje. "Wat moet ik anders doen, de hele dag televisie kijken?" Ook zijn werkgever krijgt het niet over zijn hart om de ouderdomsdeken op straat te zetten, meldt de Tampa Bay Times. Hier leest u waarom.

Elke morgen om 3u30 loopt zijn wekker af. Hij draait zich om en prevelt: "God, geef me de kracht om op te staan." Het duurt een half uur, soms langer maar uiteindelijk waggelt hij naar de keuken voor zijn kopje thee. Drie dagen per week, ongeacht hoe de oude man zich voelt, trekt hij zijn werkpak aan met daarop 'Bama Sea Products' in grote letters genaaid.

Dan wikkelt hij een stukje gefrituurde kip in krantenpapier en trekt de deur van zijn huis achter zich dicht. Het is ondertussen 5u45. De wandeltocht naar de bushalte een paar straten verder kost hem twintig minuten. Voetje voor voetje schuifelt hij verder.

"Elke dag is mooi"
Vier uur nadat hij is opgestaan, komt hij aan op het werk, 'Bama Sea Products', een opslagplaats voor al het lekkers uit de zee. "Goeiemorgen, mijnheer Newton", roept een man met snor. "Dag kapitein", antwoordt hij en steekt zijn hand op. "Wat een mooie dag."

Voor hem, is namelijk elke dag mooi. In het woordenboek van Newton Murrray - iedereen noemt hem gemakkelijkheidshalve Meneer Newton - komt het woord pensioen namelijk niet voor. Nadat hij zijn proviand heeft weggeborgen, begint hij aan zijn dagtaak: het bewaken en onderhouden van de parking.

Honderdste verjaardag
Een minimumloon om wat vuil bijeen te vegen. Het lijkt zo weinig maar voor meneer Newton is net dat heel veel waard. Hij heeft een doel, iets om handen. De man betekent iets. De bejaarde koestert zijn werk, zijn onafhankelijkheid, zijn vrijheid.  Ondertussen spaart hij voor een vliegticket naar Trinidad, zijn roots. "Het is erg mooi daar", vertelt Newton. "Voor mijn honderdste verjaardag wil ik er weer naartoe. Maar niet voorgoed want mijn job is hier."

Leegte
Meneer Newton raakt mensen, hij inspireert ze met zijn levensvisie, attitude. Wanneer de man niet op het werk verschijnt omwille van een medsich onderzoek, zijn de collega's bezorgd. Als hij er niet is, dan gaapt de leegte.

Werkzekerheid
"We kunnen makkelijk een jonge man met een bladblazer inhuren om de job te doen", verklaart zijn werkgever. "Die zou de klus in een uurtje kunnen klaren, terwijl Meneer Newton er een hele dag over doet. Maar wie krijgt het over zijn hart om een werknemer te ontslaan die nooit te laat komt of te vroeg vertrekt?" Bovendien veruitwendigt Meneer Newton nog iets anders in de ogen van zijn collega's. Hij is het baken van werkzekerheid. "Indien ze hem niet de laan uitsturen, dan heb ik niks om me zorgen over de maken", verduidelijkt inkoper Karl Holycross.

Boost
"Eigenlijk geeft zijn aanwezigheid een morele boost aan de arbeiders", stelt Michael Stephens, de advocaat van de firma en tevens de zoon van de eigenaar. "Hij voedt onze geestkracht, eerder dan de productiviteit. Deze werkplaats zou niet meer hetzelfde zijn zonder hem."

Geheim
Tot slot, wat is volgens meneer Newton dan de betekenis van het leven? "Dat weet alleen God", besluit de man. Maar met de bezem in de hand lijkt hij alvast het geheim gevonden te hebben om niet te sterven.

"Het is 15u30, tijd om naar huis te gaan Meneer Newton", roept de man met de snor. De 99-jarige schuifelt de parking af, de einder en een nieuwe werkdag tegemoet.

groetjes van coach Clark Kent

In de psychiatrie, maar wijs

Wie denkt dat wijsheid enkel iets is voor slimme mensen, mensen die school genoten, kunnen lezen en schrijven, of meest van al 'hun verstand' nog hebben,
moet ik een illusie armer en een wijsheid rijker maken.

Als begeleider werk ik mijn professionele leven lang al met psychisch belaste mensen, maar zelfs de 'gekste' onder hen hebben me levenswijsheden en inzichten bijgebracht.

Vaak door hun unieke levenswandel en bestaan in instellingen of in een maatschappij die hen niet begrijpt, hebben ze wijze dingen te zeggen, of pikken ze in op zaken die alleen je psycholoog zou ontdekken. 

Ook mensen die verloren lopen, wanen, hallucineren, niet weten wie zij zijn komen verrassend uit de hoek, en zijn de moeite van een babbel waard.

Uw coach liep nog wat verloren op zijn nieuwe job en zei dat met een zuch tegen een dwalende vrouw. Ze repliceerde meteen ;

'Ach ge kent de weg en ge kent de taal, dat is al veel'

Ze gaf me een hand en duidelijk tevreden schokte ze voort.

Groetjes, coach Clark Kent

Dementie is niet erfelijk ! zegt Christine Van Broeckhoven

Professor Doctor Christine Van Broeckhoven was vandaag formeel op de radio :

Dementie (en Alzheimer) is een ouderdomsziekte en niet erfelijk.

We zien dat kinderen waarvan beide ouders dementie hadden niet dement worden. We zien dat mensen met dementie soms uit families komen waar zussen en broers geen dementie ontwikkelen.

Er is een erfelijke factor, in dezelfde mate als waarin erfelijkheid een rol speelt voor andere zaken als ouderdomskanker, of hart en vaatziekten, doch niet bepalend op zich !

een geruststellende gedachte ? Toch wel vind ik.

groetjes van coach Clark Kent

Keeping Busy.... bezig houden/ bezig blijven

Keeping Busy,

(Week 33) bezig houden/ bezig blijven

Project Dementievriendelijk Rusthuis vraagt van mijn medewerkers inderdaad dat ze bezig zijn en bezig blijven met het omgaan met mensen met dementie ..en ze zijn er mee bezig ! Sommigen lezen misschien voor het eerst élke week iets i.v.m. hun (goede) 'werk'. Het valt op dat er meer en meer doorgegeven wordt over de gevoelens van mensen (ook mensen zonder dementie) en i.p.v. het ouderwetse woord 'demente(n)' wordt vaker 'iemand met dementie' gezegd. Mooi zo.

Ook in de praktijk-fase van het project is het lezen spijtig genoeg niet weg te denken; maar het wordt wel meer toepasbaar in het dagelijkse werk !

Er is goed nieuws en er is slecht nieuws.

Het slechte nieuws is dat tot op dit moment er geen magische kuur is voor dementie. Effectieve behandelingen zijn gedragsmatig, niet farmaceutisch (er zijn geen pillen voor eenmaal de tekenen er zijn, hooguit houden we het proces wat tegen).
Die gedragsmatige aanpak is tijdrovend en onzeker (inexact) - soms werkt het, soms niet. Het vraagt voortdurende creativiteit, vindingrijk zijn, onuitputtelijk geduld, aandachtigheid, en energie.

Het goede nieuws is dat hetgeen dat werkt, meestal wel werkt. Geen twee mensen zijn gelijk ..en geen twee mensen met dementie zijn gelijk, nogal wiedes. En toch, de basisaanpak blijkt steeds te werken; er is een houvast. Er is een goed boek (spijtig genoeg enkel in het Engels)

De basics werken. 

Aanpassen tijdens de fasen van dementie zal nodig zijn want de persoon met dementie verliest vaardigheden, we gaan geen wonderen verrichten maar:

de mens prettig bezig houden zo goed en zo kwaad als dat kan.

Uitgeverij Johns Hopkins/  The Jonhns Hopkins University Press/ ISBN 0-8018-5059-2

Hoofdstuk 1 BASISBEGRIPPEN Activiteit/ Werk/ Beheersen van gedrag/ Keuze/ Algemene aanpak/ Oriëntatie/ Routine/ Groep 

Hoofdstuk 2 HUMOR

Hoofdstuk 3 WOORDEN & WOORDSPELLETJES
Hoofdstuk 4 TAFEL- & SOCIALE ACTIVITEITEN
Hoofdstuk 5 OEFENEN
Hoofdstuk 6 MUZIEK
Hoofdstuk 7 KUNST
Hoofdstuk 8 TELEVISIE & FILMS
Hoofdstuk 9 KOKEN
Hoofdstuk 10 TUIN
Hoofdstuk 11 HUISDIER
Hoofdstuk 12 SPIRITUALITEIT

Dit wordt de leidraad voor de rest van het project. Laat uw fantasie alvast werken..


Voor deze week 33 houden we ons nog niet bezig met activiteiten uit het boek, maar doen werken we aan huiselijkheid. De aparte tafeltjes gaan we proberen te vervangen door één à twee lange tafels met een leuke toile ciree (gezellig en knoeiproof plastieken tafelkleed uit grootmoeders tijd). We hebben de tafeltjes al nekele weken tegen mekaar gezet en dat werkte écht goed. Gezamenlijk aan tafel zitten ging beter dan verhoopt. 

Ook gaan we deze week trachten een leuk tafelspel te doen met de 'voelzak', maar daarover later meer.


Huiselijke groeten van 
Clark Kent

Knuffels, poppen en teddyberen voorzien; (deel 2) inlevende vaardigheden

Project dementievriendelijk rusthuis gaat zijn 30ste week in/ de derde praktische week 


Dit is deel 2 van http://freecoachclarkkent.blogspot.be/2012/07/knuffels-poppen-en-teddyberen-voorzien.html
We zijn de knuffels, poppen en beren aan het implementeren/ invoeren/ verwezenlijken/
en dat heeft nog even nodig. Al ging het direct goed, er over bloggen is nog voorbarig. 
Op het einde van deze blog geef ik nog even kort de regels op een rijtje waar we ons aan houden met die therapeutische knuffels (ik kan het niet genoeg herhalen). Toch al een sneek preview :

ook andere voel-spulletjes doen het goed

huiselijk/ geen kleuterklas

huiselijk hoekje

voor het grijpen, mand is/ hangt wel stevig vast

'dat mensen niet van beestjes houden!' zegt Jenneke

gul nieuw! geschenk-beertje van een lieve collega

Een paar zogenaamde 'body Pillows'/ €27 - €60/ de ons bekende 'Banaan' hoort daar ook bij. Vaak gebruikt voor decubituspreventie, maar ook toe te passen als knuffel..

In week 30 geef ik je als een coach wat mogelijkheden om contact te maken met mensen met dementie - héél praktisch ! héél bruikbaar !

Zo kun je de knuffels ook gebruiken samen met :










12 inlevende - oftewel 'empathische' - vaardigheden

Niemand kan je vertellen hoe je met mensen met dementie om te gaan. Er zijn wel een heleboel vaardigheden die je kunnen helpen contact te maken.

Contact is een behoefte van ieder mens. De mate en intentie van contact is heel verschillend. De een heeft er meer behoefte aan als de ander, dat is bij mensen met dementie niet anders !
De mogelijkheid zelf contact te maken gaat tijdens het proces steeds moeilijker. Men trekt zich terug in de innerlijke wereld. Zoals je je terug kan trekken als je diep in gedachten zit of zit te dagdromen. Dan zie/ hoor je eigenlijk ook niet meer wat er om je heen gebeurd. In het derde en vierde stadia, de verborgen en verzonken ik komt het contact nog wel tot stand maar alleen als de ander hiertoe moeite, soms heel veel moeite voor doet. Dan kan er nog wel vaak een reactie terug worden gegeven.
Het is zwaar om voor iemand te zorgen die niet meer terug reageert. Onze eigen behoeften aan contact komen dan in de knel en dan wordt zorgen heel zwaar.

Daarom vind ik het heel zinvol u een aantal empatisch vaardigheden en technieken uit te leggen. Ze zijn niet moeilijk te leren, de kunst is te weten wat je wanneer kunt toepassen. zo vind je een unieke mix.

Jezelf concentreren en centreren. 

Centreren wil zeggen jezelf leegmaken. Door jezelf te ontspannen en dmv bewuste ademhaling je eigen spanning en emoties even laten voor wat het is. Zo kan je afstemmen op een bewoner en openstaan voor alles wat gebeurd.

Centreren doe je vlak voordat je contact maakt, of heel bewust als iemand in de bedreigde ik erg gemakkelijk gekwetst is.

Explorerende - ontdekkende - vragen stellen 

Dit is vragen stellen op een niet bedreigede manier om informatie te krijgen wat iemand bezigheid. Het zijn vragen die beginnen met Wie Wat Waar Wanneer. zo krijg je fieten zonder de emoties aan te raken. Nooit met Waarom beginnen want dit vraagt om een verklaring, die men juist niet meer kan geven en is daardoor bedreigend.

Oprecht en intiem oogcontact

Oogcontact betekend de mogelijkheid tot echt ontmoeten. Zorg ervoor om op ooghoogte te zijn, dementerende verliezen het vermogen om vanuit de ooghoeken te zien, benader dus vanaf van voren. Bij mensen in de bedreigde ik kan direct oogcontact juist boosheid, agressie oproepen. let goed op de reactie en stem je daar op af. Het komt heel nauw, wanneer en hoe vaak je dit moet doen.
Spreken met een duidelijke lieve lage stem. probeer dit maar eens uit. de klank van je stem heeft veel meer invloed dan je denkt

Aanraken

Aanraken is een manier van contact. Mensen in de bedreigde ik willen vaak niet worden aangeraakt, bewaren sociale afstand, vinden al gauw iets kinderachtig of raar. maar later vinden mensen met dementie het juist heel fijn aangeraakt te worden.
aanraken op verschillende plaatsen kan bewust of onbewust herinneringen oproepen.
een schouderklop, broederlijk. Een hand op het hoofd, vaderlijk. Een streling langs de wang moederlijk. aanraken van de kuiten, herinnering aan paard. Dit kun je bewust toepassen of juist laten.

Herhalen 

van wat de ander zegt met dezelfde intonatie of op vragende of bevestigende toon. Dit geeft de ander de gelegenheid op eigen tempo te vertellen, nieuwe woorden of zinnen volgen makkelijker

Reminisentie

Oproepen van herinneringen door voorwerpen, foto's ect met als doel over vroeger te praten of om het leven te evalueren. Dit onderwerp zal ik een andere keer verdiepen. let op niet iedereen haalt graag herinneringen op.

Parafraseren

Dit houdt in dat je de essentie herhaalt van wat de ander zegt waarbiij je dezelfde sleutelwoorden gebruikt. ook intonatie en spraakritme neem je dan over. Je herhaalt hetzelfde in een iets andere volgorde bijvoorbeeld.

Meerduidigheid

Mensen gaan gaanderweg vaak zelfverzonnen woorden gebruiken die een ander niet herkent. Als je dit woord vervangt door hij, zij, het kan een ander zich toch begrepen voelen. BV deze prieten doen me pijn, dan kun je vragen, doen ze zo'n pijn?

Spiegelen. 

Je probeert contact op te bouwen door heel goed op iemands lichaamstaal te letten. Dezelfde houding of spanning aannemen of opdezelfde manier gebaren maken, ademhalen. Zorg dat het geen imiteren wordt, dan voelt de ander zich voor de gek gehouden. als je dit met respect doet maak je juist duidelijk dan je hem heel seriues neemt en veel moeite doet om hem te begrijpen, dit voelt men haarfijn aan.

Het gedrag koppelen aan onvoldane menselijke behoefte

Mensen hebben 3 basis behoeften; dat iemand van je houdt/ dat je nuttig bent/ of dat je je gevoelens kan uiten terwijl er iemand naar je luistert. Als iemand met dementie klopt/ wrijft/ loopt is dit vaak "werken/ nuttig voelen" als men veel roept huilt lacht "uiten van gevoelens" (hou dat in je achterhoofd en véél gedrag is minder 'ongepast' dan je op het eerste zicht zou denken !
en er zijn mensen die tevreden zijn als ze maar af en toe een knuffel of aai over de bol hebben" iemand die van je houdt"

Inspelen op het voorkeurszintuig

..dan maak je gebruik van het favoriete zintuig van iemand om contact te maken. Ook hier kom ik nog op terug

Polariteit. 

Als iemand blijft hangen in veel klagen kan dit helpen. Dit houdt in dat je vraagt naar de extreme klacht. bv heeft u dit meer gehad? wanneer was het het allerergste? door daarna te vragen naar het tegenovergestelde. Wanneer had u hier NOOIT last van? Dit helpt hem helpen zijn gevoelens te uiten en zich te herinneren aan betere tijden en kan je iets vertellen over hoe hij vroeger dit probleem oploste.


Op welke manier zou ik Tot ziens zeggen ?, ff denken :
Coach Clark Kent

• Laat mensen zelf ontdekken
• aanbieden mag, niet aandringen
• niet zien als speelgoed doch als activiteit
• gebruiken als gespreksonderwerp doch niet op een kinderlijke manier
• noteer wat het met mensen doet
• meegaan in de beleving/ de wereld/ van de bewoner
• zie de knuffels als een therapeutisch instrument
• neem geen knuffels af. Als mensen ze 'adopteren' laat hen ze dan meenemen naar de kamer
• ruim op voor de bewoner - wijs hem niet terecht voor rommel maken of terugleggen van 'speelgoed' e.d.
• hou de knuffels hygiënisch proper
• bekijk de lijst van voor- en nadelen van week 28 nog eens en wees je er van bewust
• geef familie en kenissen uitleg als ze er om vragen of als ze opmerkingen (vreemde blikken) geven
• kom je er niet uit, vraag hulp aan de hoofdverpleegkundige of therapeuten
• vertel andere collega 's over dit project, enthousiasmeer hen
• wees zelf positief ingesteld, deze activiteit kan sommige mensen helpen om zich beter te uiten en zich minder te vervelen (mocht dit het geval zijn)
• knuffels kunnen spanning tegen gaan (minder spanning en minder medicijnen zijn een goede zaak in het semi-gesloten milieu)
• ..

Cranky Old Man, Poem

hoe mooi ! dit gedicht 

Als jij je dit kan voorhouden wanneer je in contact komt met onze ouderen, dan zie je ze echt

When an old man died in the geriatric ward of a nursing home in an Australian country town, it was believed that he had nothing left of any value 
Later, when the nurses were going through his meagre possessions, They found this poem. Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital.
One nurse took her copy to Melbourne .. The old man's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas editions of magazines around the country and appearing in mags for Mental Health. A slide presentation has also been made based on his simple, but eloquent, poem.
And this old man, with nothing left to give to the world, is now the author of this 'anonymous' poem winging across the Internet.


Cranky Old Man.....
What do you see nurses? . . .. . .What do you see?
What are you thinking .. . when you're looking at me?
A cranky old man, . . . . . .not very wise,
Uncertain of habit .. . . . . . . .. with faraway eyes?
Who dribbles his food .. . ... . . and makes no reply.
When you say in a loud voice . .'I do wish you'd try!'
Who seems not to notice . . .the things that you do.
And forever is losing . . . . . .. . . A sock or shoe?
Who, resisting or not . . . ... lets you do as you will,
With bathing and feeding . . . .The long day to fill?
Is that what you're thinking?. .Is that what you see?
Then open your eyes, nurse .you're not looking at me.
I'll tell you who I am . . . . .. As I sit here so still,
As I do at your bidding, .. . . . as I eat at your will.
I'm a small child of Ten . .with a father and mother,
Brothers and sisters .. . . .. . who love one another
A young boy of Sixteen . . . .. with wings on his feet
Dreaming that soon now . . .. . . a lover he'll meet.
A groom soon at Twenty . . . ..my heart gives a leap.
Remembering, the vows .. .. .that I promised to keep.
At Twenty-Five, now . . . . .I have young of my own.
Who need me to guide . . . And a secure happy home.
A man of Thirty . .. . . . . My young now grown fast,
Bound to each other . . .. With ties that should last.
At Forty, my young sons .. .have grown and are gone,
But my woman is beside me . . to see I don't mourn.
At Fifty, once more, .. ...Babies play 'round my knee,
Again, we know children . . . . My loved one and me.
Dark days are upon me . . . . My wife is now dead.
I look at the future ... . . . . I shudder with dread.
For my young are all rearing .. . . young of their own.
And I think of the years . . . And the love that I've known.
I'm now an old man . . . . . . .. and nature is cruel.
It's jest to make old age . . . . . . . look like a fool.
The body, it crumbles .. .. . grace and vigour, depart.
There is now a stone . . . where I once had a heart.
But inside this old carcass . A young man still dwells,
And now and again . . . . . my battered heart swells
I remember the joys . . . . .. . I remember the pain.
And I'm loving and living . . . . . . . life over again.
I think of the years, all too few . . .. gone too fast.
And accept the stark fact . . . that nothing can last.
So open your eyes, people .. . . . .. . . open and see.
Not a cranky old man .
Look closer . . . . see .. .. . .. .... . ME!!


Remember this poem when you next meet an older person who you might brush aside without looking at the young soul within ... . . .
we will all, one day, be there, too!
PLEASE SHARE THIS POEM,
The best and most beautiful things of this world can't be seen or touched.
They must be felt by the heart

Coach Clark Kent

Ouderen aanspreken. Tutoyeren en moderne manieren in het rusthuis. Betuttelen en infantiliseren horen er niet bij !

Ik begin mijn blog met een stuk uit de blog van Beatrijs Ritsema, haar blog heet 'Moderne Manieren' 'Hebt u een vraag over het (in)correct gedrag van uzelf of anderen? Beatrijs weet raad!' ..12 jaar aan colums in het dagblad Trouw en op http://www.beatrijs.com

Omdat de professioneel u-zegger ons dilemma zo mooi onder woorden brengt mag zij openen met :

Beste Beatrijs,

Ik ben werkzaam als verpleegkundige op een polikliniek. Ik roep patiënten binnen die in de wachtkamer zitten, dan verzoek ik mevrouw Smit of de heer Jansen of hoe ze ook heten om ergens plaats te nemen. Kleine kinderen noem ik bij hun voornaam. Het probleem zit hem bij mensen tussen de pakweg 14 en 20 jaar. Het klinkt heel vreemd om tegen een jongen of meisje van 16 mevrouw of meneer Smit te zeggen. Soms staat er een voornaam op het patientenplaatje, maar dan lijkt het net of ik een bekende van ze ben. Als je ze bij de voornaam noemt voelen ze zich een klein kind, maar van ‘mevrouw’ of ‘meneer’ krijgen ze een rolberoerte. Ik heb zelf de leeftijd van hun ouders.

Ik spreek trouwens alle patiënten van boven de 20 aan met u. Buiten mijn werk zeg ik meestal je en jij tegen zowel jongeren als ouderen. Het gebruik van ‘u’ ervaar ik als te afstandelijk en een beetje onvriendelijk. Ik voel ook een beetje schaamte als men mij met ‘u’ aanspreekt.

Professioneel u-zegger

Beste U-zegger,

In vroeger tijden gebruikten mensen in dit soort situaties ‘mejuffrouw Smit’ of ‘jongeheer Jansen’. Deze aanspreektitels zijn in onbruik geraakt. Alle juffrouwen zijn mevrouw en alle jongeheren zijn meneer geworden. In uw geval lijkt me het een oplossing om zowel voor- als achternaam te noemen, als u een (tiener)patiënt binnenroept. Geen enkele tiener zal er bezwaar tegen hebben om als ‘Carla Smit’ of ‘Theo Jansen’ te worden opgeroepen. Ook voor kleinere kinderen raad ik u trouwens aan om zowel voor- als achternaam te gebruiken, omdat de kleintjes een vader of moeder bij zich hebben en volwassenen geconditioneerd zijn op achternamen. Als er geen voornaam op het patiëntenplaatje staat, dan ontkomt u niet aan ‘de heer Jansen’ of ‘mevrouw Smit’.

Het alternatief zou zijn om alleen de achternaam te gebruiken en dat klinkt bruusk en onprettig.

Wat het tutoyeren in het algemeen betreft: u schrijft dat u meestal zowel jongeren als ouderen tutoyeert, omdat u ‘u’ een beetje onvriendelijk vindt. Ook voelt u schaamte wanneer anderen ‘u’ zeggen. Mensen van ongeveer dezelfde leeftijd of jonger kunt u wel tutoyeren. Heel veel mensen doen dat. Toch zou ik u afraden om ouderen vanzelfsprekend te tutoyeren. Veel ouderen vinden dat te intiem of te opdringerig. Het verschil tussen ‘u’ en ‘jij’ was vroeger gebaseerd op verschillen in status en macht. Tegenwoordig duidt het op een verschil in intimiteit. Dichtbije mensen hebben een voornaam en zijn ‘jij’. Onbekenden hebben hoogstens een achternaam en zijn ‘u’.

Als mensen ‘u’ tegen u zeggen, zoals ik nu doe, hoeft u zich daarvoor niet te schamen. Het geeft inderdaad een zekere afstandelijkheid aan, maar de meeste korte contacten tussen onbekenden (in winkels, in het openbaar vervoer, aan de telefoon, voor een loket) zijn nu eenmaal zakelijk en formeel. U ervaart afstandelijkheid bij het ‘u’ zeggen en dat is ook precies de bedoeling. Die afstand hoeft trouwens in het geheel niet onvriendelijk te zijn. Korte contacten tussen mensen die elkaar met ‘u’ aanspreken kunnen bijzonder prettig verlopen.

Vandaag blog ik over het aanspreken van onze bewoners. Hoe doe je dat correct ?
Ik beweer dat met de voornaam het meest persoonlijk is, en zorg is heel persoonlijk nietwaar.


Uw coach las voor u vele artikels en meningen over hoe mensen elkaar 'horen' aan te spreken, en de meningen zijn verdeeld/ wat had je gedacht. Toch is er voor de ouderenzorg een lijn te vinden :

Wat de ouderenzorg betreft springt er toch wel uit dat je ouderen 

• niet betuttelt, niet kinderachtig toespreekt, 
• geen koos- of bijnaampjes gebruiken (zelfs mee oppassen als de bewoner vraagt om bolleke genoemd te worden/ of 'gekend' is als dotje)
• niet aanspreekt met 'we' (Hugette: 'WE gaan ons wassen/ zot! WE gaan ons helemaal niet samen wassen!' hoorde ik haar antwoorden. LOL) 
• en dat je hen in een woonsetting niet te lang meneer en mevrouw noemt omdat dit vaak te afstandelijk is ('Ken je me na al die tijd nog niet !').

Let op. Ouderen gaan met hun tijd mee en hebben moderne manieren. Ze leerden misschien ooit met een griffel schrijven, maar gebruiken nu vlot de computer en de tablet. O.k. niet allemaal, doch in de goede zeden gaan ze heus wel mee met hun tijd. 

Dat is één kant van de zaak. Aan de andere kant moet jij als hulpverlener

• hun persoonlijke voorkeur leren kennen
• moet jij jouw persoonlijke voorkeur leren kennen (en die leren beteugelen, of juist wat los leren komen)
• roepnaam is o.k. (Vele Maria 's noemen zich Martha, Gert, Wiske, Koos, Lien/ en veel Jozefs noemen zich Charel, Jan, Jef, Henk). Leer 

De omgeving en cultuur spelen ook een rol. Weet waar je bent, en hoe de mensen daar met elkaar omgaan.

Tutoyeren (Frans tutoyer van tu = jij en toi = jou) is iemand aanspreken met je of jij. Men gebruikt dus géén u. Dit gaat over het algemeen gepaard met het aanspreken met de voornaam.
Het tegenovergestelde wordt wel vousvoyeren genoemd (in het Frans vouvoyer zonder s).

Het Nederlands kent ook de woorden jijen en jouen die samen dezelfde betekenis hebben. Een Nederlands purisme voor tutoyeren is jijjouwen.

Tutoyeren geldt als onbeleefd, afhankelijk van de relatie en leeftijd van de sprekers. In het Nederlands is het thans normaal tussen mensen die elkaar kennen en tegen jongeren. Volgens de etiquette wordt eenieder geacht om een ander met u aan te spreken, totdat één van beiden het initiatief neemt aan te geven dat het niet langer noodzakelijk is aangesproken te worden met u en/of met mijnheer of mevrouw. Volgens de etiquette is het de oudere, of hogere in rang die daartoe het initiatief neemt. Bij bezoek is het de gastheer/gastvrouw, of alleszins degene die het initiatief voor het gesprek heeft genomen. In de praktijk wordt er echter spontaan getutoyeerd als men vindt dat men de ander goed genoeg kent.

Gelukkig leven wij in Vlaanderen en daar is 'ge' en 'gij' zowel beleefdheidsvorm als vertrouwelijk, lekker makkelijk !
Alleen met het gebruik van de voornaam of meneer zitten wij wat in de knoop.

In Vlaanderen en Zuid-Nederland is in de omgangstaal de oude vorm gij (ge), waarvan u de objectsvorm is, nog algemeen gebruikelijk, zowel in een vertrouwelijk als in een formeel register (hoewel voor dat laatste ook vaak "u" wordt gebruikt). In het onderwijs worden alleen de vormen "jij" en "je" aangeleerd, maar onder invloed van het dialect en de Vlaamse tussentaal blijft "gij"/"ge" dominant in de spreektaal.

In de meeste woonzorgcentra wordt er - zeker na een korte tijd - spontaan overgeschakeld op de voornaam. Je mag er van uit gaan dat je dat - zonder te familiar te worden - best kunt proberen. 
En mocht iemand er op staan om meneer of mevrouw genoemd te worden, neem het dan voor lief.


Alvast hebben wij in ons WZC afgesproken de 150 bewoners beter te leren kennen, en niet gemakkelijkheidshalve meneer en mevrouw of u te zeggen. Daarvoor vergaderen we ook met het kamernummer + familienaam + voornaam want het dagelijkse 'namen noemen' help ons geheugen. 


Met 150 bewoners zitten we ook op de natuurlijke limiet van 'aantal kennissen' die een mens zou onthouden. Ik zou het niet weten want zelf ben ik oerslecht in namen onthouden ..een kleine ramp soms want iemands voornaam kennen is hem eer aan doen. 


Mensen met dementie met hun voornaam aanspreken is trouwens ook veilig omdat je nooit echt weet hoe oud ze in hun beleving zijn. Ann zou het raar vinden om mevrouw Hoog genoemd te worden want ze denkt dat ze twintig is. Mevrouw Hoog is haar moeder. 

BETUTTELEN EN INFANTILISEREN= MISHANDELEN

Gerontopsycholoog Luc Van De Ven: "Als je een oudere flauw of betuttelend  benadert, dan begraaf je hem" Gerontopsycholoog Luc Van De Ven  gaf het al aan: zorgverleners die ouderen infantiliseren is oudermishandeling. Als je een oudere flauw of betuttelend benadert, dan begraaf je hem. Wanneer je ouderen in de echte betekenis van het woord als bewoners beschouwt, dan behandel je ze niet als kleine kinderen. Op geen enkel vlak en op geen enkele manier.

7,5 JAAR VROEGER DOOD als gevolg van KINDERLIJKE BEHANDELING?

Bejaarden sterven eerder door kinderlijke behandelingbron: Nederlandse VU medisch centrum in Amsterdam + dagblad Het Laatste Nieuws - 8/10/2008

Tegen ouderen spreken alsof ze kinderen zijn, kan een schadelijk effect hebben op hun gezondheid. Het kan er zelfs voor zorgen dat ze 7,5 jaar vroeger sterven dan senioren die niet kinderlijk behandeld worden, blijkt uit Amerikaans onderzoek. ergernissenHet onderzoek bestudeerde 660 mensen ouder dan 50 jaar. Daaruit bleek dat eenkinderlijke behandeling bij ouderen stress kan veroorzaken en zo hun gezondheid negatief beïnvloedt. Het zijn voornamelijk de mensen in de gezondheidszorg die het meeste kwaad aanrichten, hoewel zij eigenlijk enkel aardig proberen te zijn. Veel oudere patiënten ergeren zich ook aan dokters die eerder de kinderen dan de senioren zelf aanspreken. Daarnaast worden ze ook kwaad wanneer mensen er van uitgaan dat ze niets kennen van computers, gsm's en andere moderne gadgets.onbekwaamDoor kinderlijk tegen ouderen te praten, geef je de patiënt de indruk dat hij onbekwaam is en komt hij zo in een negatieve spiraal terecht. Professor Becca Levy zegt: "Deze kleine beledigingen kunnen leiden tot een negatief beeld van ouder worden. Senioren die hier negatief over denken, hebben een slechtere gezondheid en sterven 7,5 jaar eerder dan positieve senioren. De manier waarop je een oudere behandelt, heeft dus een groter effect op hun gezondheid dan regelmatig bewegen of niet roken."dementieVoor mensen met lichte tot gematigde dementie, waren de effecten van kinderlijk spreken nog alarmerender. Patiënten werden agressief en wilden niet meewerken, de ergste gevallen begonnen zelfs te roepen. Professor Williams zegt dat ouderen met dementie even erg afzien van een kinderlijke behandeling: "Het belangrijkste voor een patiënt met Alzheimer is om zijn waardigheidsgevoel te behouden. Iemand die tegen je praat alsof je een baby bent, maakt je van erg streek." (ep)

DEPRESSIE ALS GEVOLG VAN BETUTTELING

Betuttelen meer ongezond dan roken of niet bewegenbron: Sunday Times + dagblad Het Laatste Nieuws - 12/10/2008 De betuttelende, vaak neerbuigende manier waarop oudere mensen vaak worden aangesproken in bejaardentehuizen of ziekenhuizen is niet alleen beledigend, zo meldt de Sunday Times, het is zelfs slecht voor hun fysieke en psychische gezondheid. "En, hoe voelen wij ons vandaag? " of "Hebben we ons bord helemaal leeggegeten". Het zijn zinnen die verplegers of verzorgers heel vaak in de mond nemen, en ongetwijfeld met de beste bedoelingen. Maaroudere mensen aanspreken alsof het kleuters zijn, vaak ook heel luid en met-de-na-druk-op-el-ke-let-ter-greep, mag dan tot doel hebben om beter te communiceren, in feite veroorzaakt het bij veel "slachtoffers"depressies omdat die daardoor de indruk krijgen dat ze incompetent of niet meer helemaal bij hun verstand zijn. rebelsDaarenboven, zo blijkt uit onderzoek aan de Amerikaase universiteit van Kansas, worden oudere patiënten die kampen met dementie, door die manier van aanspreken vaak rebels, en willen ze hun medicatie niet meer nemen, hoe nodig die ook is. behandeld als een snotneusOok mensen die nog in goede geestelijke gezondheid verkeren, krijgen problemen wanneer ze voortdurend worden benaderd als een klein kind. Een woordvoerder van een Britse organisatie van bejaarden wijst erop dat "als je je hele leven een gerespecteerd lid bent geweest van de gemeenschap en je, na in een home of ziekenhuis te zijn beland, als een snotneus wordt behandeld alleen omdat je grijs haar en rimpels hebt, kan dat het zelfbeeld en het zelfrespect van die mensen zwaar ondermijnen". (belga/jv) Hier gaat uw coach het bij laten vandaag, Clark Kent of Super voor de vrienden