Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label gedicht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedicht. Alle posts tonen

zaterdag 23 januari 2016

De idioot in het bad, Als psychiaters gedichten schrijven

1940 Nederland
M. Vasalis


De idioot in het bad 

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen, 
haast dravend en vaak hakend in de mat, 
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen, 
gaat elke week de idioot naar 't bad. 

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom... 
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat, 
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom. 

De zuster laat hem in het water glijden, 
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst, 
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden. 

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden, 
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen, 
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen. 

Hij is in dit groen water nog als ongeboren, 
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen, 
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen. 

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt, 
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even. 

En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven, 
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.




Het natste gedicht uit de Nederlandse poëzie. Het befaamde gedicht valt op door de indringende directheid en de ingehouden bewogenheid.

M. VasalisVasalis is het pseudoniem van de psychiater Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans (1909-1998); vasallis (of vasalis) is de Latijnse vertaling van Leenmans. 

donderdag 31 december 2015

Gedicht op pagina 666 , Elke nacht steel ik schilderijen , Marin Sorescu

Ik wens jullie een prettig en boeiend 2016, laten we beginnen met een inzichtgevend gedicht.

Uw coach is gek op lezen, hele romans, vakliteratuur, vaak is poëzie inzichtgevend.

Hier deel ik een fragment van het gedicht 'Schilderijen' van Marin Sorescu (1936 - 1996) - vertaald uit het Roemeens door Jan H. Mysjkin. 
In essentie vind ik het gaan over 'leren' en hoe het bij het bloggen gaat, 
ik leen kennis en inzichten, probeer het uit, blog het, en het pakt mij elke keer. 

Het feit dat ik het meestal doe na het werk, 's avonds of 's nachts past bij de sfeer van het gedicht.



In het nieuwe jaar zal uw coach in de late uurtjes op de toetsen tokkelen, verlicht door het LED-scherm vaak met een gezicht als in de schreeuw van E. Munch. En mijn eigen ervaringen mogen jullie van harte stelen.

Een gelukkig nieuw jaar met coach Clark Kent en iedereen die gij kent. Ik wens je een goed jaar met de twee grootste deugden; een goede gezondheid en een slecht geheugen.


Schilderijen

Alle musea zijn bang voor me,
Want telkens wanneer ik een hele dag blijf staan
Voor een schilderij,
Moeten ze de volgende dag melden
Dat het verdwenen is.

Elke nacht betrappen ze me bij het stelen
In een ander deel van de wereld,
Maar ik trek me niets aan
Van de kogels die rond mijn oren fluiten
Of de wolfshonden die de geur
Van mijn spoor nu beter kennen
Dan een minnaar
Het parfum van zijn meisje.

..

En ik probeer van hem te leren,
Maar kan mijn tranen niet bedwingen
Die aldoor stromen op de gouden lijsten
Wanneer ik ervandoor ga
Met zijn jaargetijden onder mijn oksel.

Zoals ik al zei, elke nacht
Steel ik een schilderij
Met een benijdenswaardige bedrevenheid.

Maar de weg is lang, zo lang,
En op het eind wordt ik altijd gepakt,
En pas laat in de nacht kom ik uitgeput thuis,
Toegetakeld door de honden,
Met in mijn handen niets dan een goedkope kopie.

vrijdag 20 juli 2012

Cranky Old Man, Poem


When an old man died in the geriatric ward of a nursing home in an Australian country town, it was believed that he had nothing left of any value 
Later, when the nurses were going through his meagre possessions, They found this poem. Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital.
One nurse took her copy to Melbourne .. The old man's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas editions of magazines around the country and appearing in mags for Mental Health. A slide presentation has also been made based on his simple, but eloquent, poem.
And this old man, with nothing left to give to the world, is now the author of this 'anonymous' poem winging across the Internet.


Cranky Old Man.....
What do you see nurses? . . .. . .What do you see?
What are you thinking .. . when you're looking at me?
A cranky old man, . . . . . .not very wise,
Uncertain of habit .. . . . . . . .. with faraway eyes?
Who dribbles his food .. . ... . . and makes no reply.
When you say in a loud voice . .'I do wish you'd try!'
Who seems not to notice . . .the things that you do.
And forever is losing . . . . . .. . . A sock or shoe?
Who, resisting or not . . . ... lets you do as you will,
With bathing and feeding . . . .The long day to fill?
Is that what you're thinking?. .Is that what you see?
Then open your eyes, nurse .you're not looking at me.
I'll tell you who I am . . . . .. As I sit here so still,
As I do at your bidding, .. . . . as I eat at your will.
I'm a small child of Ten . .with a father and mother,
Brothers and sisters .. . . .. . who love one another
A young boy of Sixteen . . . .. with wings on his feet
Dreaming that soon now . . .. . . a lover he'll meet.
A groom soon at Twenty . . . ..my heart gives a leap.
Remembering, the vows .. .. .that I promised to keep.
At Twenty-Five, now . . . . .I have young of my own.
Who need me to guide . . . And a secure happy home.
A man of Thirty . .. . . . . My young now grown fast,
Bound to each other . . .. With ties that should last.
At Forty, my young sons .. .have grown and are gone,
But my woman is beside me . . to see I don't mourn.
At Fifty, once more, .. ...Babies play 'round my knee,
Again, we know children . . . . My loved one and me.
Dark days are upon me . . . . My wife is now dead.
I look at the future ... . . . . I shudder with dread.
For my young are all rearing .. . . young of their own.
And I think of the years . . . And the love that I've known.
I'm now an old man . . . . . . .. and nature is cruel.
It's jest to make old age . . . . . . . look like a fool.
The body, it crumbles .. .. . grace and vigour, depart.
There is now a stone . . . where I once had a heart.
But inside this old carcass . A young man still dwells,
And now and again . . . . . my battered heart swells
I remember the joys . . . . .. . I remember the pain.
And I'm loving and living . . . . . . . life over again.
I think of the years, all too few . . .. gone too fast.
And accept the stark fact . . . that nothing can last.
So open your eyes, people .. . . . .. . . open and see.
Not a cranky old man .
Look closer . . . . see .. .. . .. .... . ME!!


Remember this poem when you next meet an older person who you might brush aside without looking at the young soul within ... . . .
we will all, one day, be there, too!
PLEASE SHARE THIS POEM,
The best and most beautiful things of this world can't be seen or touched.
They must be felt by the heart
Coach Clark Kent