Animatieve grondhouding - MENS ERGER JE NIET

Ik wil graag die animatieve grondhouding op de dienst psychiatrie en dementie zien. 
http://freecoachclarkkent.blogspot.be/2013/01/animatieve-houding-uno.html

Een maand geleden opperde ik dit als nieuwe baas, en merkte dat dit vreemd was, en vragen opriep als;

• Wat nu wéér !
• Azo, er is al geen 'werk' genoeg ?
• Wanneer gaan we dat doen ?
• ..en wat als me dat niet ligt ?

Ondertussen is het stilaan duidelijk dat het niet gaat om animatie geven, maar om een grondhouding van interesse, overeenkomen, samen-werken, samen-de-dag-nuttig doorkomen, geestelijke gezondheid bevorderen via

• bezigheid, huishouden, soms spel
• beweging, 30' per dag!
• verzorging en contact
• (levens)verhaal
• wensen van de bewoner
• communicatie
• 
  

gans de dag door,

dus niet met pieken en dalen,

eenmalige grootse plannen en geweldige activiteiten, integendeel. 

Op onze afdeling is er in het weekend 'niets' te doen, zegden bewoners. 
Wel snoezelbaden ..maar dit was hun gevoel dus daarmee aan het werk. Wat te voorzien met een weekendbezetting?

Maar ik ga mezelf niet herhalen, en stilaan schrijft iedereen over die animatieve basishouding waar men in de psychische begeleiding  eigenlijk steeds mee bezig is. 

Clark kocht spelgerief aan waaronder een mens erger je niet.

In het begin hadden de bejaarden er geen tijd voor! Reken dus niet meteen op applaus van welke kant dan ook. 

Ik bood het vrij aan, ze kunnen het lenen, soms speel ik een spelletje mee
..en nu spelen een vijftal bewoners regelmatig mens erger je niet, uno, reuze-ganzenbord of rummicub - zonder begeleiding. 
Er is 'iets' te doen (en er kan 'nog' hé, alleen moeten we dat nog vinden)

Dit weekend ging mijn jongste zoon mee naar de home, ik moest even babbelen met een medewerker die enkele zaken meemaakte.

Zoonlief van tien jaar dacht 'o die oude menskes daar win ik gauw van en dan naar huis'. 

'Ze gooiden me er altijd af papa!, en daar hadden ze plezier in ook!'

'..en Jos die foetelt, hij telt twee en zet er drie vooruit, en dan worden die madammekes kwaad op hem.'

'..is Jos een Vlaamse naam?, dan noem ik mijn zoon later Jos.'

een wederzijdse Houding ook;
Tevens neemt het idee toe dat het personeel er echt voor hen is, ervaar ik. 
En de betrokkenheid van bewoners naar elkaar toe neemt ook toe. 

Er wordt meer gepraat op dienst en ik heb altijd geweten dat je een goed huishouden herkent aan het aantal woorden dat in huis worden gesproken. Dat is een maatstaf voor de verstandhouding.

Die animatieve grondhouding zal groeien, stillekesaan, en als coach zal ik de experimenten toelaten en mee beoordelen. Ik zal me niet ergeren aan mislukte experimenten zolang men realistisch en respectvol blijft. Dat wenst eigenlijk iedereen, evenwicht.

Ondertussen is mijn zoontje een illusie armer over die eerlijke lieve oudjes, doch hij vond het leuk.


Groetjes van uw coach Clark Kent.

Animatieve houding - HUMOR

Humor is zeker ook een middel om contact te maken en te houden. 

coach Clark Kent

Animatieve houding - VOETBAD !

Ik wil graag die animatieve grondhouding op de dienst psychiatrie en dementie zien. 
Belgische uitvinding die uitdrukking animatieve grondhouding trouwens.

http://freecoachclarkkent.blogspot.be/2013/01/animatieve-houding-uno.html
daar lees je meer over wat het is.

Hoe breng je dat aan?

Je verwachting kenbaar maken is een begin. Onze instellingsgroep heeft er een punt van gemaakt, maar zonder inspiratie gaat het niet leven. 

Ik heb mijn medewerkers op de groepsvergadering gevraagd zich die houding eigen te gaan maken, actief. Hoe dit concreet moet, laat ik aan hen over, maar ik laat hen ook niet alleen hier in. Zelf geef ik het voorbeeld.

Eerste reacties waren wat lauw. 

'moet dit ?'
'ik zie het me al doen'
'oei, is dat ook al werken, dat is zo, euh, psychiatrie en daar ken ik niks van'
'het is al druk genoeg, toch.'

'Oh Clark, ik speel niet graag spellekes, ga niet zo heel graag naar het shoppingcenter'

Soms moet jij je daar over zetten ja , doch 

Het is meer dan spelletjes spelen en mensen bezig houden, het gaat om een houding, een grondhouding zelfs.
een mix van ;

Onze voetbadjes, duurzaam en €8,25 per stuk (soldenkoopje van €10!)

aandacht, betrokkenheid, interesse voor bewoner en omgeving,

& actief inspelen op noden, en samen werken.

Meteen ook wat nieuwsgierige en open reacties ! ;

'Clark als ik dan de voetbadjes mag geven'
'Clark als ik de verzorging mag doen terwijl Mia de krant voorleest, is het goed'
'Clark, is een spel spelen of een babbel doen ook werken dan!'
'Ah, af en toe gaan praten met mijn volgbewoners, dat wil ik al een tijd doen'

Ja, ja, ja, ja

en ik heb er geen probleem mee om de contacten of de middelen die nodig zijn daarvoor te voorzien. 
De initiatieven komen wel best vanuit de bewoners en van het team - ik verwacht geen grootse dingen, het zit 'm eerder in simpele hulp of bezigheid in het niet-probleem-gebied. 

Simpel en effectief.

..die voetbadjes geven door An zijn een klasse voorbeeld!

meteen had ze drie kandidaten.

gewoon lekker warm water met zout, mmm

en nu jij..

groeten van coach Clark Kent 

ik ben dr klaar voor
bring it on !

Animatieve grondhouding - UNO !

Ik wil graag die animatieve grondhouding op de dienst psychiatrie en dementie zien. Verveling en sleur tegen gaan door korte momenten van activering allerlei te voorzien. Het kan al door gewoon een goeie-dag-zeggen of een praatje, of liedje, of  

..er op uit te zijn om invulling te geven aan de vragen en noden, misschien nog voordat ze geuit worden (zo doordrongen kan het handelen worden).

'Animatieve houding wasda ?'

Kortom ; via een open en geïnteresseerde omgang en het stimuleren van hun actieve inbreng, bewoners en mantelzorgers erkennen als een partner in de zorg. 

concreet ;

Positief stimuleren, 

enthousiasmeren, 

respectvol samen-werken, 

waardig invullen van de tijd ; 

zijn dé dingen om te doen, een houding om aan te nemen.

met gewoon verzorgen kom je er niet meer.

Wordt er hier gekaart? vraag ik na het avondeten.

'O, ik ben geen kaarter'

'Weet u wel hoe laat het is!'

'Tijd voor Blokken!, daar kijk ik elke dag naar'

'Ja, vroeger heb ik veel gekaart ..denk ik'

'Wilt u kaarten?'

'Welja, eerlijk gezegd kan ik niet echt kaarten, maar ik heb wel een eenvoudig spel bij.'

'O, welk?'

'UNO'

'Ken ik niet'

'Zullen we?' vraag ik. Ik dring wat aan.

'Ja, maar heel even maar want ik moet nog een lang telefoontje doen meneer'

'En ik kijk zo naar Blokken!'

Drie spelletjes UNO konden er wel af, al keken de bewoners op hun klok (Ah ja want Blokken was, en 'het telefoontje meneer!, en het is slaaptijd hoor 18:30-weet-u-wel!')

Oude mensen en hun routine. Ik heb daar respect voor, toch dring ik wat aan. 

S ziet het verschil tussen de blauwe en de groene kaarten niet zo goed en vraagt hulp. Ze laat voortdurend in haar kaarten zien, doch dat stoort niemand. Ze heeft lichte dementie maar het spelletje gaat haar mits hulp redelijk goed af.

M herkent er een oud kaartspel in 'paljassen' en hij is snel mee.

K kent het van bij haar kleinzoon en wilt meedoen, zij doet het om te winnen. Haar vriendin J zou wel mee willen doen maar kan de kaarten niet goed vasthouden met haar reumatische gewrichten. Daar is een hulpmiddel voor, maar dat heb ik niet bij me (daar ga ik nog eens om).

Zo de eerste sessie UNO zit er snel op, maar alle begin is vreemd. Een drietal bewoners heeft eens iets anders gedaan dan ze elke avond doen, en ze hebben iets leuks ervaren.

K zegt 'Clark, dit is iets voor in het weekend want dan is hier weinig te doen'.

'o.k., het weekend.'

'o.k., ik laat het spelletje op de afdeling en is er tussendoor een dood moment, dan kan het, ik maak wel tijd.'

UNO !

coach Clark Kent







Mag het een beetje moeilijker ?
Weldan ;


Nu elk woon- en zorgcentrum een visie op animatie én een jaarplanning heeft, is het belangrijk om aandacht aan de verdere implementatie (concreet maken, hét doen!) te besteden. De visie en het jaarplan moeten immers in het dagdagelijkse handelen van medewerkers steeds meer zichtbaar worden. Het kernwoord is volgens het ministerieel besluit een ‘integrale benadering’ van de animatie: 

dit betekent dat zowel de medewerkers als de organisatie steeds meer doordrongen moeten zijn van deze visie.

Dit betekent dat animatie eigenlijk kan uitgroeien tot een echte ‘zorgfunctie’: het moet
ingebed worden op de afdeling en in het geheel van de organisatie. Hier ligt een
speciale rol voor de leidinggevenden. Belangrijk is om als leidinggevende je eigen
stijl van leidinggeven te kennen en durven verder te gaan door medewerkers en
teams aan te spreken op hun al dan niet bewonersgerichte attitude.

Inhoudelijk ;

• Goede zorg is onderhandelde, vraaggerichte zorg.
• Visie op animatie: animatie is zorg in partnerschap, is zorg voor woon- en leefklimaat, is bewonersgericht werken.
• Bewonersgerichte begeleiding: hoe pakken we dit concreet aan? Hoe vertalen we
de SMK’s gebruikersgericht naar de werkvloer?
• Levensloopbenadering als aanzet voor ‘vraaggerichte zorg’ via:
* Werken met anamnese: meer dan het invullen van een vragenlijst. 
Hoe houden we dit up-to-date? De plaats in het bewonersdossier?
* Interdisciplinaire bewonersbespreking: verschillende modellen, werken met een
leidraad, hoe de levensloop vertalen in zorgafspraken voor alle disciplines? 
Hoe ‘bevrucht’ de animatie de verpleging - verzorging en omgekeerd? 
• De rol van de leidinggevende.
• Modellen voor de uitbouw van animatie: ‘Afdelingsgericht werken’? Een centraal
georganiseerd aanbod? Samenwerking tussen animatie en andere disciplines.

tekst; VOCA Training & Consult, 2008